Ο καρκίνος του θυρεοειδούς αποτελεί τον πιο συχνό ενδοκρινικό όγκο και ένας από τους ταχύτατα αυξανόμενους καρκίνους παγκοσμίως. Η εμφάνιση της συγκεκριμένης νόσου στις γυναίκες είναι τριπλάσια από ότι στους άνδρες, ενώ σε αντίθεση με τις περισσότερες μορφές καρκίνου που εμφανίζονται στις μεγαλύτερες ηλικίες, ο καρκίνος θυρεοειδούς εντοπίζεται κυρίως σε ηλικίες από 25 έως 65 ετών.
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η συγκεκριμένη μορφή καρκίνου θεραπεύεται πλήρως, εάν ακολουθηθεί η κατάλληλη θεραπεία. Βάση της προέλευσής του, ο καρκίνος του θυρεοειδούς χωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία προέρχεται από τα θυλακιώδη κύτταρα του αδένα και η δεύτερη από τα μη θυλακιώδη.
Τύποι καρκίνου του θυρεοειδούς
Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν:
- Ο Θηλώδης
- Ο Θυλακιώδης
- Ο Καρκίνος από κύτταρα Hurthle
- Ο Αναπλαστικός ή Αμετάπλαστος τύπος
Στη δεύτερη ανήκουν:
- Το Μυελοειδές καρκίνωμα σε ποσοστό
- Το Λέμφωμα
- Το Τεράτωμα
- Οι μεταστάσεις από άλλα όργανα
Ο θηλώδης τύπος είναι ο πιο συχνός και συγκεκριμένα σε ένα ποσοστό περίπου 80% του συνόλου, ενώ το τεράτωμα και οι μεταστάσεις από άλλα όργανα εμφανίζονται σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις.
Αίτια και συμπτώματα του θυρεοειδικού καρκίνου
Αν και τα αίτια εμφάνισης της νόσου δεν έχουν αποσαφηνιστεί, παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο είναι το γυναικείο φύλλο, το ιστορικό βρογχοκήλης ή όζοι του θυρεοειδούς, το οικογενειακό ιστορικού του ασθενούς και η έκθεση σε ακτινοβολία κατά την διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας (ως θεραπεία σε κάποιο νόσημα).
Ένα από τα βασικότερα συμπτώματα που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς με καρκίνο του θυρεοειδούς είναι η διόγκωση του λαιμού, η οποία γίνεται εύκολα αντιληπτή είτε από τους ίδιους είτε από τον θεράποντα ιατρό. Επιπρόσθετα συμπτώματα που ενδέχεται να εκδηλωθούν είναι:
- Δυσκολία στην κατάποση
- Δυσκολία στην αναπνοή
- Αίσθημα πληρότητας
- Διόγκωση των λεμφαδένων
- Πόνος στον λαιμό ή τον αυχένα
- Βραχνάδα
Διάγνωση και θεραπεία καρκίνου θυρεοειδούς
Η διάγνωση πραγματοποιείται με την λήψη του ιατρικού και οικογενειακού ιστορικού του ασθενούς, την ψηλάφηση του τραχήλου, την λήψη αιματολογικών εξετάσεων και την διενέργεια απεικονιστικού ελέγχου (υπερηχογράφημα).